Dag 1: Het moment van de waarheid

18 - 10 - 2015

door Bas Caron & Melvin de Wildt 

De wekker

Kwart voor vijf, de wekker ging. Het is zondag 18 oktober, de start van de World Solar Challenge.  Waar we een jaar lang naartoe hebben gewerkt start vandaag en man wat heb ik er zin in.

De reden dat we zo vroeg op waren was omdat om 10 voor 7 een interview was gepland voor de Australische nationale televisie. Dus na Lux uitgeladen te hebben stonden wij netjes klaar, bleek de cameraman zich verslapen te hebben. Eenmaal aangekomen had hij het er zwaar mee, je kon aan zijn adem ruiken dat hij niet veel had geslapen. Het interview was samen met team Arrow, een Australische challenger, welke als tweede startte achter ons.

Pole position

De start was een machtig evenement om mee te maken. Het was enorm vroeg, maar naast alle pers kwam er een enorme mensenmassa op af. Misschien wel begrijpelijk, want hoe vaak zie je nou 50 zonneauto’s bij elkaar met als kers op de taart ons zonnetje Lux.

Djanini was de aangewezen persoon om het spits af te bijten. Mathijs Brands mocht naast hem plaats nemen als co-driver als troost vanwege zijn laatste plaats op het kart-circuit. We waren om 6 uur al aanwezig bij de start. De 2 uur wachten waren eigenlijk alleen maar zenuwslopend. Er stonden heel veel mensen om de auto heen en eigenlijk stond je alleen maar angstvallig het zonnepaneel te bewaken. Gelukkig dat dat voorbij was.

Half 9, onder luid applaus en begeleiding van Joep, Tim, Liselotte en Misha reed ze als eerste weg, want Lux had de pole position bemachtigd tijdens de kwalificatie. Holy shit wat vet. Nu is het echt-echt-echt begonnen. Maar echt. Nee echt serieus.

De eerste kilometers

Melvin: Als strategie driver mocht ik Lux Darwin uit begeleiden. De eerste 2 stoplichten hadden ze afgezet, maar de volgende 87 moesten we zelf anticiperen. Ik heb denk ik nog nooit zo hard gesmeekt dat een stoplicht op groen bleef als vandaag. Extra leuk als die dan net op rood springt vlak voor de auto. Gelukkig hadden we de meeste stoplichten goed ingeschat en hebben we hier minimaal tijd verloren.

We begonnen met een solide snelheid van 70 km/u, bepaald door onze strategen Eric, Michael en Jelmer, die een brok ervaring van 2013 met zich mee brengt. Een soort blok aan je been. Nee grapje Jelmer 😉 Al gauw verhoogden we de snelheid naar 75 omdat we meer energie binnen kregen dan voorspeld. Aww yes!

Onze Japanse vrienden

De strategen bepalen hoe wij de optimale score voor onszelf gaan halen, maar we willen onze grote concurrenten natuurlijk ook in de gaten houden. We lieten één auto afzakken naar onze Japanse vrienden van Kogakuin. Zij hebben een soort tweepersoons challenger gebouwd en we beschouwen hen als onze grootste concurrent. Nou zijn zij ook niet van gisteren en deden ze hetzelfde bij ons. Een halve dag werden we vergezeld door Japanse samoerai spionnen.

Bosbrandje

Alsof de 188 stoplichten en de Japanse samoerai strijders nog niet erg genoeg waren. Daar bovenop waren er namelijk ook nog bosbranden. Langs de kant van de weg ging de begroeiing in vlammen op. Hoewel dit wel gave beelden oplevert, schrik je toch wel even als Stella Lux daar langs moet rijden. Als een echte bestuurder van een brandweerauto manoeuvreerde Djanini zich om deze bosbranden heen.

De auto reed echt supergoed. Ze lag lekker op de weg en was aan het cruisen zoals het een gezinsauto toebehoort. Het welbekende cruisen met class zat er goed in.

Het leek te goed om waar te zijn

Het leek ook allemaal te goed om waar te zijn, misschien zijn we vergeten iets af te kloppen. “De auto is uitgevallen” zei Misha over de portofoon. Niks aan de hand dacht ik, dat is wel eens vaker gebeurd. “Lux, Doorloop de power cycle” instrueerde Eric. Even uit en aan zetten en we kunnen weer door. Helaas was dit niet het geval. In alle 3000 testkilometers is dit nog nooit voorgekomen. Shit, we moeten een technische noodstop doen. Gelukkig hadden we dat veel geoefend, dus dat verliep soepel. Het issue kon in eerste instantie niet gevonden worden en ligt misschien bij een motor inverter. Na twintig minuten lang de oorzaak van het probleem zoeken konden we het tijdelijk oplossen door de rechter motor uit te schakelen. De laatste etappe hebben we dus met één motor gereden. Het is echter nu nog steeds niet duidelijk waar het nou precies aan ligt. De elektro jongens zijn op dit moment (21u ’s avonds in Australië) nog het issue aan het repareren. We hopen dat Lux morgen weer net zo feilloos rijdt als we van haar gewend zijn.

Omdat we net na een super drukke control stop zaten heeft een groot deel van het team elders getankt. Voor hen was het issue zenuwslopend. Terwijl een deel van het team dus druk bezig is om een probleem op te lossen is een ander deel van het team machteloos. Zij weten niet precies wat er aan de hand is en horen alleen maar over de radio dat er een probleem is en dat Lux stilstaat. Deze onwetendheid maakt de spanning die deze hele eerste etappe met zich mee brengt alleen maar nog hoger. Elke minuut lijkt dan wel een uur te duren. Zodra er dan het bericht komt dat Lux weer op weg is, valt er een enorme druk weg en kan iedereen weer rustig adem halen.

We hebben in totaal zo’n 25 minuten langs de weg stil gestaan en Kogakuin zat vlak achter ons. In die tijd zijn ze dan ook ons voorbij gereden. Ze hebben nu een kleine voorsprong van 23 kilometer. Maar ze hebben wel maar één persoon meegenomen, terwijl wij met twee hebben gereden.

Nu het kamp op is gezet en we lekker hebben gegeten door chef-kok Martijn gaat elektro aan de slag met het issue. Als onze elektro jongens het niet kunnen fixen kan niemand het. We hebben er het volste vertrouwen in. Op naar morgen om weer een dag te knallen, we hebben er enorm veel zin in!