Dag 2: De Kopgroep

19 - 10 - 2015

Door Melvin de Wildt en Bas Caron

Het was een nacht die je normaal alleen in films ziet. Oké we gingen erg laat naar bed (rond 1 uur vanwege het issue wat we moesten repareren) en we moesten om 5 uur weer opstaan, maar het uitzicht was fenomenaal. Vanwege de hitte hadden we alleen onze binnentent opgezet en als je naar boven keek zag je de helderste sterrenhemel die je ooit hebt gezien. Ik geniet al enorm van de hele wedstrijd die we rijden en deze kleine momenten maken het plaatje compleet.

Oja, ook niet onbelangrijk, het issue is gefixt. Ons elektro team is geweldig.

Bas als passagier

Tijdens de ochtendupdate kwam nog ter sprake dat niet alle data uit de strategie auto opgeslagen kon worden. Daarom moest Steve-OS, ons softwarebrein, plaatsnemen in de strategiewagen. Hij zou vandaag eigenlijk co-driver zijn van Mathijs Brands. Een alternatieve co-driver moest daarom gezocht worden. Zo werd ik (aka Cas Baron), plan-B co-driver, uit de hoge hoed getoverd. Voor het eerst mocht ik plaatsnemen in Lux en dat direct tijdens de World Solar Challenge! Zijn al die insanity oefeningen om fit aan de start van de challenge te staan toch niet voor niets geweest. Een lach van oor tot oor voor de rest van de dag.

Soepel

Het rijden verliep net zo soepel als gisteren, maar dan zonder issue. We hebben de hele dag misschien 2 mini wolkjes gezien dus Lux kon flink doorblazen over de Stuart Highway. We begonnen met een cruising speed van 75 en al gauw klommen we naar 90 km/u!

Roadtrain

Toen we 75 reden hoorden ik vanuit Lux dat er een roadtrain naderde. Ervaring vanuit 2013 leert dat roadtrain chauffeurs lak hebben aan alle andere weggebruikers. We hebben daarom tijdens het oefenen al veel gesimuleerd dat een roadtrain ons inhaalt. Een spannend moment toen het vandaag echt zo was. Op het moment dat ik vanuit primary te horen krijg: “Roadtrain haalt nu in”, zetten Brands en ik onszelf schrap. Uiteindelijk stelde het helemaal niks voor en haalde de roadtrain ons zonder problemen in. Ik ben blij dat het geen gevaarlijke situatie op leverde.

Lekke band

Een dag geen probleem is een dag niet geleefd. Vandaar dat Tim Solar Team Jansen het op zich nam om een lekke band te rijden. Deze keer gelukkig niet met onze zonneauto maar met ons voertuig voor technische ondersteuning. Ook dit hebben we tijdens het simuleren geoefend. We wisten dan ook precies wat we moesten doen. Het support voertuig liet zich afzakken en ging de tools en mensen ophalen van de technische ondersteuning. Na 15 minuten waren ze weer bij. In de middag is de band van het voertuig vervangen en is alles op zijn pootjes terecht gekomen.

Het WSC Journaal

Op zo’n goede dag is er ook tijd voor ontspanning. Verslaggever Jelmer van de Wiel presenteerde daarom stipt op 11:43 en op 13:12 het WSC journaal live vanuit het strategische voertuig. Het vroegst op de dag de B klasse, de challengers 😉 Het is nog nooit zo close geweest tijdens de challenge. Onze vrienden uit de achterhoek, Solar Team Twente, leidt de roedel. Enkele kilometers verder zit het Nuon Solar Team, weer gevolgd door Tokai uit Japan. De top 5 teams, aangevuld door Michigan (USA) en Punch (BE) zitten niet meer dan 25 kilometer van elkaar verwijderd. Enorm spannend! Om 13:12 was het dan zo ver, het A-Journaal kwam eraan. We zaten ongeveer een half uur achter Japan, maar doordat wij met 2 personen rijden en Japan maar met 1 is het enorm close. De nummer 3 en 4, Bochum en Minnesota, rijden erg dicht bij elkaar. Echter hebben we hun ruim 100 kilometer achter ons gelaten. Je zou dus kunnen spreken van een kopgroep los van het peloton, bestaande uit Eindhoven en Kogakuin.

De tussenstand

Zoals je bij de avondvierdaagse om de zoveel kilometer een stempel ophaalt, zo rijden wij van control stop naar control stop. Onze prognose was 1 of 2 control stops per dag, maar vandaag ging het zo lekker dat we er langs 3 zijn gekomen!

Aan het einde van de dag is Kogakuin niet veel verder van ons verwijderd dan rond het middag uur het geval was. Sterker nog, we staan naast ze te kamperen. Dit komt omdat we op het einde van de dag bij een control stop zijn gearriveerd. Hier moet je altijd 30 minuten wachten voordat je weer mag vertrekken. Kogakuin was hier 16:33 aangekomen en wij om 17:07. Morgen zullen wij dus 34 minuten achter de samoerai strijders onze route vervolgen naar Alice Springs. Morgen is maar een korte etappe, we zijn nog maar zo’n 300 kilometer verwijderd van het middelpunt!

Alice Springs in zicht

In Alice Springs is het mogelijk om de auto op te laden vanuit het elektriciteitsnet. Zo kunnen we weer met een volle batterij onze route naar Adelaide vervolgen. We hebben er morgen dus 1500 km op zitten, terwijl we maar 1x hebben opgeladen; namelijk aan de start. Dit staat in schril contrast met de konvooi auto’s, die we iedere 500 km moeten tanken.

Al met al was dag 2 ontzettend geslaagd. Iedereen is in een goede stemming en we hebben er het volste vertrouwen in. Vanavond kunnen we op tijd naar bed omdat onze Lux geen gebreken heeft vertoond, zoals we van haar gewend zijn.

We weten ondertussen wat mooi uitzicht betekent, daarom slapen we vanavond wederom zonder buiten tent. Welterusten!