Dag 6: Wie het laatst lacht

23 - 10 - 2015

Door Bas Caron en Melvin de Wildt

Start van de laatste dag

De zon ging om half 6 al op. We verbroken ons ritme van 5 uur opstaan en stonden om half 5 op. Na 10 minuten lang wakker te zijn besefte ik het: de laatste dag van de World Solar Challenge. Althans van het dynamische deel van de wedstrijd. Waar we een jaar lang naartoe hebben gewerkt is vandaag voorbij. Vandaag is de dag.

Bonus energie

We sliepen vannacht op een camping. Handig om de haringen de grond in te krijgen. Een plek om statisch te kunnen laden is echter lastig. Het statisch laden team vertrok daarom op tijd naar een perfecte plek die gisterenavond al gespot was. Schuin tegen een heuvel omhoog zodat de hoeveelheid zonlicht maximaal was. Onze strategen hadden een inschatting gemaakt over hoeveel energie we minstens op moesten halen vanmorgen om de beoogde snelheden van vandaag te rijden. Ongeveer 3 kwartier voordat we onszelf naar de control stop moesten begeven was deze voorspelling al gehaald. Bonus energie dus! We reden Lux met Liselotte als bestuurster achteruit naar de control stop. Achteruit rijdend haalden we namelijk meer energie op dan wanneer we vooruit zouden rijden, omdat het paneel dan naar de zon gericht bleef.

De marges

Een paar minuten voor 8 uur stonden we paraat om de control stop te beginnen. Daar moesten we nog 13 minuten blijven om het halfuur vol te maken. Gisteren hadden we namelijk al 17 minuten van de control stop voldaan. De gasten uit Japan mochten om stipt 8 uur al vertrekken. We begonnen met een achterstand van 13 minuten. Om breakeven te spelen mochten ze zo’n 40 minuten achter Kogakuin eindigen vandaag.

Focus op energie

Patrick was de aangewezen persoon om Lux naar de finish te rijden. Hij had namelijk al vaker geoefend met het rijden op een batterij die bijna leeg was. Extra voorzichtigheid is dan geboden, want als je het gaspedaal te ver indrukt bij een lage celspanning kan de auto uitvallen. Dat is geen gigantisch probleem, want na 10 seconden kan de auto opnieuw opgestart worden, maar wenselijk is het niet als je net een heuvel aan het beklimmen bent. Samen met co-driver Misha hadden zij de eer om Lux veilig naar Victoria Square in Adelaide loodsen.

Meer verkeer

Vandaag rijden we van Port Augusta naar Adelaide. Een etappe van een kleine 300 kilometer hebben we nog te gaan. Deze afstand is niet hetzelfde als de afgelopen 2700 kilometer. Nu we in de buurt van Adelaide komen neemt de hoeveelheid verkeer erg toe en je kunt niet overal inhalen. Dit is ook de reden dat we vandaag, in tegenstelling tot alle andere dagen, niet conservatief zijn begonnen. De start snelheid was direct 80 km/uur.

Pedal to the metal

De Japanners reden ontzettend hard. Zij hebben 2 dagen lang zich moeten inhouden vanwege de heftige wind, maar deze was vandaag gaan liggen. Kogakuin racete op sommige stukken met een indrukwekkende 100-110 km/uur! Shit, op deze snelheid gaan we het dynamische deel van de challenge niet winnen. Het dynamische deel is alles behalve practicality. Ongeveer 200 kilometer verderop kwamen snelheidslimieten van zo’n 80 km/uur opzetten. Dit konden we nog net bijbenen, maar als Kogakuin 100 bleef rijden, dan liepen ze flink op ons uit. Het was vandaag heel spannend omdat we aan de ene kant de batterij zo leeg mogelijk probeerden te rijden en aan de andere kant constant onze concurrent in de gaten wilden houden. Het was soms hectisch en stressvol tegelijkertijd.

Rond 11 uur was het aftellen richting Adelaide, we hoefden nog maar een uur te rijden en dan was alles voorbij. Waar we anderhalf jaar naartoe hebben gewerkt is over een uur voorbij. Oké we moeten morgen nog practicality, maar zo voelt het wel. De spanning van het einde neemt toe.

We hadden ons Sweep voertuig, met Ruud en Martijn, flink vooruit gestuurd. Eerst moesten zij bewolking rond Adelaide checken en daarna de snelheid van Kogakuin door communiceren. Rond kwart over 11 kregen we bericht dat Kogakuin was gefinisht. Wow, wat een sterke laatste dag hebben zij neergezet. Kunnen we dit wel evenaren? Een vlugge rekensom vertelde ons dat we 90 km/uur moesten gaan rijden om nog quitte te spelen, maar we balanceerden al op het randje van de batterij. Op het laatst versnelden we nog naar 84 km/uur, maar meer kregen we echt niet uit de batterij.

Lang leve het internet

Net als Sweep reed ook Media ver vooruit. Onze camera- en filmmannen willen ons natuurlijk goed op beeld hebben wanneer we bij de finish zijn. Deze grote afstand tot het konvooi zorgde er wel voor dat we buiten radiobereik kwamen. De snelheid die we op dat moment rijden is dan onbekend. Hoe Lux het doet in het drukke verkeer weet ik ook niet. Is de celspanning van de batterij ook nog wel voldoende? Zodra de CB radio een keer ruist, spits ik direct mijn oren. Echter bleef het vandaag veelal bij ruis in plaats van woorden. Wel 1 geluk van zo dichtbij de stad rijden: internetverbinding. Hoewel niet altijd even snel werd gereageerd op berichten, kon ik gelukkig toch nog in grote lijnen de bewegingen van Lux volgen via WhatsApp.

De batterij leegrijden? Zenuwslopend

Als de batterij bijna leeg is worden de celspanningen cruciaal. Komt de spanning onder de 2.5 V, dan valt de auto uit vanwege veiligheidsoverwegingen. Op het moment dat je een heuvel op rijdt kan de celspanning makkelijk een aantal tienden dalen. Bij heuvels was het dus flink knijpen en hopen dat de auto niet uit viel. Patrick is een nogal gevoelige jongen, dus hij kon dit goed aanvoelen. “He was the man for his job.” Een van de laatste heuvels was de celspanning gedaald tot 2.52 V, dit was niet goed voor het hart van Michael. “Nu vind ik het echt eng worden” zei Jelmer. Eric daarentegen zat koelbloedig hun zorgen weg te wuiven. Nog 2 kilometer tot de end of timing, de auto mocht nu echt niet uitvallen.

End of timing

Ik zal jullie niet langer in spanning houden. We made it! De 3000 km zitten erop, wauw wat deed Lux het ontzettend goed. We hebben een challenger constant op de hielen gezeten. Aww yeah!

Het moment van de end of timing is enerzijds een grote opluchting, maar het is nog midden in de stad. Op dat moment moesten we nog 10 minuten doorrijden met het verkeer mee. Omdat de batterij op het randje van leeg was minderden we onmiddellijk de snelheid naar 60 km/uur. De auto begon onmiddellijk meer energie op te wekken dan te verbruiken. Wat een beest en wat een show ook.

Het onthaal

Na 83 stoplichten en 250 keer van baan wisselen zijn we er, de ceremonial finish. Alle konvooi auto’s moesten parkeren op een parkeerplaats. Iedereen stapte meteen uit en begon elkaar in de armen te vliegen en te juichen. We made it guys. Wat een avontuur hebben we achter de rug, wauw. Wat ben ik blij dat ik dit mee maak. Fantastisch, dit pakken ze mij nooit meer af!

Meteen na de parkeerplaats gingen we een bus in. Er reed een auto van de WSC voor Lux uit en de rest van het team ging in een pendelbus naar de officiële finish lijn achter Lux. We konden niet wachten met juichen, dus besloten we de bus maar om te toveren tot een muur van geluid.

Vlak voor de finish stapte iedereen uit de bus en mochten we nog een minuutje voorbereiden. Meteen werd er champagne in de kofferbak geladen; toch handig zo’n familie auto met kofferbak! Onder luid kabaal en het scanderen van “Stella Lux, Stella Lux, Stella Luuuuuuux” renden we over de finish. Daar stond een delegatie van Delft, fotografen en onze ouders ons op te wachten. De champagne flessen werden open getrokken en ons avontuur werd gevierd. Met goedkeuring van zonnepaneel-opziener Eric mochten we de champagne over Lux heen ontkurken. Echt vet om dat te mogen doen. We hebben gelijk 2 mensen aangewezen die het paneel daarna zouden schoonmaken, dus geen zorgen.

 

De vijver

Volgens de eeuwenoude traditie van de World Solar Challenge moet je na de finish de fontein in duiken. Meegaand als wij zijn meden we deze niet en met heel het team proostten we daar onder het genot van een lekker koud en welverdiend biertje. Wat een manier om het te vieren!

Nadat alle vreugde een beetje gesetteld was kwam het los tussen ons en Kogakuin. Voor en tijdens de challenge wil je alles besloten houden, je bent tenslotte elkaars concurrent. Echter is alles nu voorbij en daardoor konden we heel open zijn naar elkaar. Het zijn stuk voor stuk zeer vriendelijke en grappige figuren. Nadat Eric een shirtje wisselde met de Japanse team manager was het ijs gebroken. Inmiddels loopt ongeveer iedereen in een shirt van Kogakuin rond. We hebben maar gelijk een teamfoto gemaakt bij onze nieuwe zonneauto ;).

Grove tussenstand

De Japanners hebben het vandaag erg goed gedaan en hebben het dynamische deel gewonnen. Ze liggen nu ongeveer 90 minuten voor ons. Wij hebben de hele challenge met 2 personen gereden en Kogakuin met 1 persoon. Virtueel staan zij zo’n 8 minuten voor ons. Dat zijn een paar tienden van procenten. Morgen (zaterdag) is de practicality judgement, welke nog 10% van de score zal gaan bepalen. Dit wordt dus allesbepalend voor de winst.

Vanavond gaan we uit eten en zullen we met diverse solar teams het uitrijden van de challenge vieren in een café in Adelaide. Een paar teamleden zijn verantwoordelijk voor de practicality presentatie van morgen en zullen vanavond na één biertje overschakelen op water en cola.

Practicality judgement

Tesla zal morgen samen met een WSC jury mede een beoordeling geven op practicality. We weten niet precies hoe het er uit gaat zien, het is niet voor niets de Tesla cruiser class. Ik vind het net nog altijd spannend. We zijn er nog niet, een laatste horde moet nog genomen worden! We zijn in ieder geval goed voorbereid. Let’s do this!